به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ورایتی، وقتی کارملو آنتونی و کاظیم فامویید در استودیوی پادکست «۷ بعدازظهر در بروکلین»، از او درباره معنای واقعی این جوایز پرسیدند، علی با لحنی تأملبرانگیز میگوید که به نظرش تعداد بازیگران خوب از فیلمنامههای خوب بیشتر است و از میان انبوه آثار تولیدشده، فقط تعداد انگشتشماری معیارهای لازم را دارند.
او با همان صراحت ادامه میدهد: «در اکثریت قریببهاتفاق پروژههایی که چراغ سبز ساخت میگیرند، نقشی برای من وجود ندارد. باید اینطوری فکر کنی، میفهمی چه میگویم؟ پس فرقی نمیکند ۱۷ اسکار گرفته باشم. اگر کسی چیزی برای تو ننویسد یا پروژهای را با در نظر گرفتن تو تأیید نکند، مثل بقیه در حال انتظار، نگاه کردن و جستوجو هستی.»
علی به این نکته نیز اشاره میکند که ساخت پروژه شخصی توسط خود بازیگر هم معمولاً سفری سه تا پنجساله است. وقتی فامویید کنجکاو میشود بداند آیا اسکار برای بازیگران سیاهپوست نوعی اعتبار و تأیید واقعی میآورد یا نه، علی با تردید پاسخ میدهد که این حرفها بیشتر شبیه شعار است تا اتفاقی ملموس. او توضیح میدهد که نمیخواهد در برچسب «پروژه تنوعبخشی» قرار بگیرد یا خود را یک «دیگری عجیب و غریب» ببیند، بلکه فقط میخواهد به عنوان یک انسان سیاهپوست کارهای عالی بسازد و زندگی عادیاش را بکند.
صحبت به پروژههای اخیر و ناکامهای بزرگ میرسد؛ از جمله فیلم «بلید» محصول مارول که بسام طارق — کارگردان فیلم «مادرت مادرت مادرت» با بازی علی — قرار بود کارگردانیاش را بر عهده داشته باشد. طارق در گفتوگویی جداگانه درباره آن تجربه پرچالش گفته است که شروع انتخاب بازیگر بدون فیلمنامه منسجم، کار عجیب و پرریسکی بود و وقتی تصمیمها از سوی یک نهاد شرکتی تحمیل میشود، اعتبار کارگردان نزد بازیگران از بین میرود. او تأکید کرده که دیگر حاضر نیست بدون کنترل کامل بر فیلمنامه کار کند چون عمر آدم آنقدر نیست که فیلم بیکیفیت بسازی.
در همین حال، ماهرشالا علی نیز با اشاره به حس شکست کوین فایگی، رئیس مارول، درباره به سرانجام نرسیدن «بلید»، میگوید هنوز نمیداند چرا آن پروژه زمین خورد، اما کاملاً موافق است که این اتفاق یکی از بزرگترین ناکامیهای دوران حرفهای آنها بوده است.